Home / Nieuws / Willianne’s Blog op PUUR!

Willianne’s Blog op PUUR!

Naast haar nieuwsbrief en de nieuwsitems op de site van Light to Shine, schrijft Willianne ook regelmatig stukjes voor andere sites, bladen of kranten. Zo ook deze blog op die een tijdje terug verscheen op de site van Puur Vandaag!

DSCF8803

Het afdruiprek, vier houten palen met een stuk gespannen gaas, in de zon, is één van de eerste dingen waar mijn oog op valt. Het voelt zo crue om de borden, kopjes en pannen op het rek te zien. Alsof het gewone leven niet stil staat maar rustig doorgaat, net als alle dagen. Mijn hoofd krijgt het een soort van niet rond om naast het afdruiprek een vers gegraven gat te zien. Groot genoeg voor het kistje waar een kindje in ligt.

De vader van de familie neemt ons mee naar binnen. Op een houten krukje staat het kistje, met het bovenste stukje van de deksel open. Een zwart meisje ligt daar, met een kraakhelder wit kanten mutsje op. Nog zo klein, twee jaar… Ik slik. En ook al ken ik de familie niet goed, het is verdrietig om dit te zien. Naast mij staat mijn man en hij zet een hymn in in de lokale taal. Alle mensen in het overvolle hutje vallen hem bij. Ik kan het niet mee zingen maar luister en voel. Het verdriet en de hoop. Samen lijken ze te strijden in dat hutje. De allesoverheersende kilte van het verdriet, de dood, in gevecht met de warmte van hoop die hoopvol wordt vertolkt door de zangers van het lied.

Na het zingen en bidden komen één voor één wat mensen naar voren die kort wat zeggen. Op een gegeven moment staat een jonge knul op en zegt een paar zinnen, waarna hij weer gaat zitten. Ik begrijp dat hij de vader is van het meisje en niet veel kan zeggen, overmand door de emoties. Na hem staat de jonge moeder op, haar stem lijkt een fluistering en vervliegt regelmatig met alle andere geluiden van het buiten zijn.
Ze verteld in haar moedertaal hoe het meisje is overleden,  waarschijnlijk door een slecht of te laat behandelde malaria. Onze dominee houdt kort een toespraak en drukt de jonge ouders op het hart om in dit alles God te zoeken.

We staan op en lopen een paar stappen naar het hutje achterons. Daar wordt opnieuw een gebed uitgesproken en de dominee sluit het kistje. Onder het zingen van een andere hymn lopen de broers van de vader met het kistje naar buiten en plaatsen het in het grafje. Iedereen verzamelt zicht om het grafje. Nadat de ouderling een kort stuk heeft gelezen uit de bijbel pakt hij een schep en gooit de eerste schep zand op het kistje. Het doffe geluid maakt dat ik vanbinnen sidder. Het dreunt na in mijn oren en mijn hart. En blijkbaar niet alleen bij mij, de moeder van het kindje schreeuwt het uit, alle verdriet komt er uit. De broers van de vader pakken de resterende scheppen en beginnen het grafje te sluiten. De moeder huilt en schreeuwt. En met haar zijn vele anderen die het te kwaad hebben. Mijn man zet de volgende hymn in, één van mijn lievelingsliederen;

Speak to my soul Lord Jesus
Speak now in tender’rest tone
Whisper in loving kindness:
‘Thou art not left alone’.

Als we later de familie achterlaten blijft dit gebed achter in mijn hart, dat de Jezus Zelf in hun harten zal spreken en dat ze mogen weten niet alleen te zijn in dit enorme verdriet!