Home / Nieuws / Weer zo’n schrijnende situatie

Weer zo’n schrijnende situatie

Ze kijkt me met haar grote, zwarte ogen aan, vol angst, wanhoop en onzekerheid. Door haar ingevallen gezicht lijken haar ogen nog wel groter. Haar dochtertje scharrelt om haar heen in het donkere hutje en grijpt naar haar moeders borst in de hoop dat er nog wat melk uitkomt, maar zonder resultaat. Haar lichaam is uitgeput, haar hele huid zit vol met uitslag/donkere plekken, geen goed teken bij iemand die aids heeft. Haar voeten zijn gezwollen en ook bedekt met plekken die verdacht veel op een bepaald soort kanker lijken (Kaposis Sarcoma).
Haar dochter van tien is buiten aan het stoeien met takjes en lucifers om daar even later een pannetje met rijst op te zetten. Ze komt naar binnen als haar moeder haar roept om de aidsremmers op te zoeken, zodat wij die kunnen zien. Ze weet precies waar de medicijnen liggen.
Mara is nog maar 23 jaar (en ja, haar dochter is tien!) maar ziet er uit als iemand van ruim veertig. Het harde leven heeft haar oud gemaakt, tel daar de aids, die haar lichaam volledig aan het afbreken is, nog bij op en je begrijpt waarom ze er niet uit ziet als een jonge vrouw, in de bloei van haar leven.

Haar man heeft ook aids. Als we vragen waar hij is, zegt ze dit niet te weten. Hij komt maar af en toe thuis. Ze weet niet waar hij de andere nachten doorbrengt. Gisteren had ze naar de kliniek gemoeten, maar ze had er zelf de kracht niet voor en daarom is haar man, bij hoge uitzondering, geweest. Hij kreeg alleen maar voor één dag medicatie voor haar mee, ze willen Mara namelijk zelf zien in de kliniek. Haar man is gisteren vertrokken om op zoek te gaan naar geld zodat zij naar de kliniek kan met één van de taxi-mogelijkheden hier. De zoektocht lijkt erg lang te duren, want 24u later is hij nog steeds niet terug.

Vreemde plekken

Het is het leven van één van de vele vrouwen hier in Kisumu en ongetwijfeld in heel veel andere plaatsen: Jong zwanger, geen school afgemaakt, geen diploma’s en daardoor geen werk (werk vinden mét een diploma is al moeilijk zat), besmet geraakt met HIV en veel te laat getest, waardoor ze inmiddels al aids heeft, geen stabiele relatie, geen inkomen dus ook de kinderen kunnen niet naar school en ga zo nog maar door.

Mijn collega en ik weten allebei dat de plekken op haar lichaam geen goed teken zijn. We hebben inmiddels al te vaak deze plekken gezien, die na een bioptie kanker blijken te zijn. De enige manier om hier zekerheid in te krijgen is Mara meenemen naar een speciale kliniek waar ze deze bioptie doen en ook behandelen, door het gratis aanbieden van chemokuren. Alleen…de dokters zijn nog steeds aan het staken, we zijn inmiddels de vierde maand ingegaan! We kunnen haar dus niet meenemen naar deze kliniek, want er is niemand die de bioptie kan doen en al helemaal niemand die haar eventueel de chemokuren kan geven. Het is zo enorm frustrerend deze situatie. Normaal gesproken zijn de overheidsinstellingen al niet de plekken waar je de beste gezondheidszorg kunt vinden, maar nu is er helemaal geen optie voor de mensen die geen geld hebben voor dure privéklinieken. Het maakt me verdrietig, machteloos en ook ontmoedigd. Hoe kunnen we haar helpen? Wat voor uitzicht is er voor haar? En de vraag ‘Wie gaat er voor Mara’s kinderen zorgen als zij er niet meer is’ blijft maar in mijn gedachten hangen.

Gezien haar situatie en haar lichamelijke conditie is er waarschijnlijk sowieso weinig kans op genezing, maar zonder medische hulp lijkt de ‘uitkomst’ al bepaald.

We geven Mara een bijbel, bidden voor haar en laten haar weer achter met de belofte dat we haar elke week zullen bezoeken. Maar wat is een wekelijks bezoek bij iemand die zo ziek is en in zo’n hopeloze situatie verkeerd?