Home / Nieuws / Machteloos

Machteloos

Hoeveel zal ze nog wegen, misschien is 25kg nog wel teveel geschat. Het is vel over been. Ze is zo zwak dat ze zelf niet eens een beker vast kan houden. Ze heeft een schattig hummeltje van een jaar oud, wat een beetje rond haar bed scharrelt.
Als ze teveel eet komt al het eten er weer uit, en teveel is al een hele banaan. Als je haar vraagt hoe het gaat kan ze alleen maar zeggen dat ze zich zó ziek voelt. Dat is vrij ongebruikelijk voor hier, mensen zullen je bijna altijd vertellen dat het goed met hen gaat.
We proberen van alles, gaan extra langs, brengen extra voedsel, geven haar medicatie voor de misselijkheid, multivitaminen etc. Het lijkt allemaal niet te helpen.

Als we weer op bezoek zijn is haar zusje eindelijk ook thuis. We hebben haar verschillende keren gebeld om iets te doen voor haar zus, maar ze was altijd druk en had geen tijd. Als we haar die dag zien,  straalt de onverschilligheid van haar af. Mijn collega vraagt haar wat dingen, maar ze reageert amper. We vragen of zij bij de kliniek, niet ver bij hun huis vandaan, speciale pap wil gaan halen voor haar zus, maar ze heeft geen tijd. Ze geeft aan morgen weer weg te gaan. Als we haar vragen wie er dan voor haar zus kan zorgen haalt ze haar schouders op. Wie er voor haar nichtje van een jaar moet zorgen interesseert haar ook niet veel, ‘dat zullen de buren wel doen’.
Ook de moeder van onze patiënt is niet geïnteresseerd om ook maar iets te doen of te regelen voor haar dochter.

Ik ben verbaasd, maar ook geschokt, verbroken… Een jong meisje, begin twintig, wat zo ontzettend ziek is, wat totaal veracht lijkt te worden door haar familie. Hoe is het mogelijk? Het gaat mijn verstand, mijn gevoel, mijn alles, ver, ver te boven!

We maken pap voor haar, helpen haar met slokjes, geven wat hapjes banaan. Vlak voor we weggaan tillen we haar op en leggen haar buiten op een matras, binnen in het huisje is het niet uit te houden met de warmte.  We bidden voor haar en zullen over twee dagen weer terugkomen…  Wat kunnen we nog meer doen? De vraag blijft maar door mijn hoofd spoken. Is het genoeg wat we doen? Hoe kunnen we iets veranderen voor haar?
We gaan weer verder, maar zij is in mijn gedachten én mijn gebeden…

 

Hoelang nog o Heer, wordt mijn denken nog verward
En heerst verdriet in mijn moegestreden hart
Breng licht in het duister, dan kom ik niet ten val