Home / Nieuws / Verliezen

Verliezen

‘We hebben een ziek kind, kunnen jullie langskomen?’  We worden gebeld door een familie die we al een tijdje bezoeken voor een jonge vrouw die flink verzwakt was. De volgende dag gaan we langs. Om bij het huisje te komen moeten we van steen naar steen springen om de modder te ontwijken. Niet mijn hobby, want meestal zijn de stenen niet bepaald stabiel en met een kilo of twintig op je rug is het soms lastig om je evenwicht te bewaren (oké, misschien ben ik er zelf ook gewoon niet zo goed in ;-))
In het huisje aangekomen zien we het jongetje zitten… Ziek?! Hij is doodziek… Daar is geen twijfel over mogelijk. Z’n gezichtje, handen, benen, voeten én z’n buikje zijn vreselijk opgeblazen. Als we horen dat hij negen jaar is schrikken we, negen jaar? Als je niet beter zou weten zou je hem rond een jaar of vijf schatten.
Hij heeft moeite om zijn ogen open te houden door al het vocht wat hij vasthoudt in zijn gezichtje. Je ziet dat hij zichtbaar moeite heeft met ademhalen en we constateren dat hij koorts heeft.

Omdat we hem nog nooit bij deze familie hebben gezien vragen we hoe de situatie in elkaar steekt. Hij blijkt een weeskind te zijn, zijn ouders zijn in 2010 en 2014 overleden. Hij woont bij zijn stiefoma. Als we zijn kaart van het ziekenhuis bekijken zien we dat hij pas twee jaar geleden getest is op aids en toen gelijk is gestart met medicatie, wat waarschijnlijk betekend dat de eerste zeven jaar van zijn leven het virus zich al flink heeft kunnen ontwikkelen. Dat is geen goed teken.
Zijn tante is hem vorige week gaan halen en zorgt nu voor hem. Het is duidelijk dat hij flink ondervoed is en zeer waarschijnlijk hongeroedeem heeft. Zijn tante verteld dat hij eet voor drie sinds hij bij hen is. Zij geeft ook aan dat het niet duidelijk is of hij al die tijd zijn aidsremmers wel heeft gekregen.

Als je dit kind hier zo ziet zitten en het hele verhaal hoort dan, dan…ik weet niet hoe ik het moet beschrijven wat je op zo’n moment voelt. Het maakt me boos, boos op dat verschrikkelijke virus wat onschuldige kinderen treft, hun leven totaal verwoest. Het maakt me verdrietig om dit ventje zo te zien zitten, wat voor leven heeft hij gehad? Het maakt me machteloos, wat kunnen wij doen? Het breekt mijn hart: waarom?

We laten hem met zijn tante naar het ziekenhuis gaan. Hij wordt opgenomen en verblijft de eerste twee dagen op de IC, waar hij onder andere zuurstof krijgt.
Daarna gaat hij naar de gewone kinderafdeling. Hij vindt de gekookte eieren die we voor hem meenemen heerlijk en geniet zichtbaar. Als we ook nog een kleurplaat en krijtjes aan hem geven komt er eindelijk een kleine glimlach op zijn snoetje.

Helaas gaat hij na vier dagen weer naar de IC omdat hij opnieuw zuurstof nodig heeft. De dokter verteld ons dan ook dat ze vermoeden dat hij een bepaald soort huidkanker heeft in een vergevorderd stadium. Deze soort kanker komt veel voor bij mensen met aids die een lage weerstand hebben. Hoe lang hij nog op de IC zal zijn weten we niet, maar we blijven hem in ieder geval bezoeken en zullen elke dag gekookte eieren voor hem meenemen. Want we beseffen allemaal dat hij de strijd waarschijnlijk niet gaat winnen…

 

Na enkele dagen krijgen we ’s ochtends vroeg een telefoontje dat hij, toch nog vrij onverwachts, overleden is. ’s Nachts had hij een paar keer aan zijn tante gevraagd of hij vandaag nou eindelijk naar huis mocht, hij wilde zo graag weg uit het ziekenhuis. Tegen de ochtend werd hij erg benauwd en is toen al snel overleden.