Home / Nieuws / Woestijntijd

Woestijntijd

Droogte
Al wekenlang is de grond van de akkers gortdroog, overal is het stoffig en de planten en bomen hebben het steeds zwaarder onder de ongenadige zonnestralen. Als we thuiskomen na een stukje rijden is de hele auto bedekt met stof. Ook in huis is en blijft alles stoffig. En om eerlijk te zijn is het niet alleen aan de buitenkant stoffig en droog, maar ook mijn hart en hoofd voelen zo, dorstig, droog, stoffig. Ik heb het gevoel dat ik in een woestijn loop, zonder enig zicht op een oase. Een plek om even tot rust te komen, om even in de schaduw te zitten, mijn voeten in een beekje water als verkoeling. Een plek om even wat te drinken zodat ik weer verder kan. Die plek lijkt er nu niet te zijn en misschien voorlopig ook wel niet te komen. Soms ben ik zo moe en zo verward dat ik het gevoel heb het niet meer te kunnen. Ik zou het liefst al m’n spullen pakken, mijn man en ons zoontje in de auto zetten en wegrijden. Gaan… Gaan naar onbekende wegen, gaan naar een plaats waar het leven misschien wel makkelijker is (of lijkt, wellicht). Maar ik weet maar al te goed dat dit niet mogelijk is en er niks zal veranderen, ook al zouden we naar een andere plaats gaan. Want we weten dat we geroepen zijn om te werken in Gods Koninkrijk en dat vraagt offers! Niet alleen financieel, maar ook mentaal en geestelijk, juist misschien wel geestelijk. Want als we het Evangelie verspreiden, mensen wijzen op Christus, dan zal satan ons niet met rust laten. Daar, waar hij kan, zal hij proberen om dingen te verwoesten, diepe wonden te maken en ons uit te putten.

Stille gebeden
Terwijl ik wat stof wegveeg denk ik er weer aan. “Kom naar Mij toe…” Op dit moment heb ik er de woorden niet voor, de energie is er niet om alles in een geordend gebed voor Hem neer te leggen. Maar ik mag weten dat ook mijn zuchten gehoord worden. Ook mijn stille tranen en gebeden zonder woorden zijn bij Hem bekend. En terwijl ik voortploeter in de woestijn weet ik dat God mij ziet. Weet ik dat God mij hoort. Weet ik dat God mij leidt. Ik denk dat ik meer en meer mag leren dat na de droge periode er altijd weer regen komt. Ik merk dat ik niet meer zo’n diepe wanhoop van binnen voel als het weer ‘woestijntijd’ is. Omdat ik van de vorige keren heb geleerd dat ik niet alleen ben en dat dit niet voor altijd zo blijft. Daarom probeer ik moedig door te gaan, stap voor stap, ondertussen vragend of ook nu de Heere mij genoeg kracht wil geven om het vol te houden, om mij te helpen op Hem te blijven zien.

Regen
Een aantal weken later komen de regens hier in Kisumu, eindelijk. Als ik onderweg ben voor een aantal huisbezoeken bij patiënten, zie ik de akkers weer liggen. Ze zijn omgespit, ze liggen open en wachten verlangend op de eerste druppels uit de hemel om deze gretig op te nemen. Terwijl ik al peizend verder rijd, bedenk ik me dat dit ook is hoe je je soms kunt voelen. Alles in je leven wordt omgeploegd, nette, vlakke plekken worden hardhandig opengereten. Je voelt je immens kwetsbaar en eigenlijk een beetje verloren. Maar ondertussen weet de boer wat hij doet. Hij weet dat dit nodig is om zijn land weer vruchtbaar te krijgen. Hij doet dit zodat er meer regenwater opgenomen kan worden en er daardoor ook meer groei zal zijn. Vol verwachting ligt de aarde open en kijkt de boer de wolken bijna in de lucht. Als daar dan eindelijk, na zo’n lange, droge periode, regen komt, kan de boer alleen maar blij zijn. Geen gemopper over regen, of de modder die ontstaat, geen geklaag over lekkende golfplaten dakjes. Maar vreugde, vreugde over de verwachting van een nieuwe oogst.

Groei
Als het in mijn leven ook voelt alsof eindelijk de regen komt ben ik dankbaar. Na een verkwikkende regen is alles fris en groen, ruikt het weer lekker buiten en voelt het alsof ook de vogels nog harder fluiten. Een oase was er en kwam in zicht. Ik kon mij weer een beetje opladen en verfrissen, waarna de reis weer verder gaat. Of het weer een woestijn zal zijn, een fikse bergwandeling of juist een vlakke weg langs kalm kabbelende beekjes, ik weet het niet. Maar het maakt ook niet zo veel uit. Ik weet dat ik mag gaan in het voetspoor van de Grote Maker. Juist het lopen in de woestijn maakt dat ik zo kan verlangen naar een leven dichterbij God. Het maakt dat ik uitzie naar de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Geen verdriet en pijn meer, geen woestijnreizen meer… Alleen maar zijn in Zijn Heerlijkheid! Als mijn leven alleen maar langs kabbelende beekjes zou gaan, zou ik niet kunnen groeien in mijn geloof en mijn vertrouwen op de Heere. Juist deze moeilijke periodes maken dat ik leer en groei. Want ik weet dat het leven vol is met deze woestijnreizen, soms kan het je aanvliegen. Maar juist dan mogen we opzien naar Hem, in vertrouwen! Hij die regen geeft, Hij die woestijnen gemaakt heeft en ons daar soms naar toe (én doorheen) leidt. Hij was er, Hij is er en Hij zal er zijn…!